Türkiye'deki kurumsal teknoloji şirketlerinde ve büyüme evresindeki ölçeklenmiş girişimlerde sıkça sahnelenen, çalışanların gururunu kıran ve kurumsal aklı felç eden klasik bir sahne vardır:

Şirketin kıdemli backend mühendisi veya yazılım mimarı, son altı aydır her teknik toplantıda aynı hayati sorunu dile getirmektedir: "Monolitik veritabanımız darboğaza girdi. Connection pool tükeniyor, thread contention yüzünden API yanıt sürelerimiz 4 saniyenin üzerine çıkıyor. Cache katmanımızı Redis Cluster ile izole etmeli, transactional veritabanındaki ağır raporlama sorgularını read-replica'lara ayırmalıyız."

Mühendis bu tespitle kalmaz; mimari akış diyagramlarını çizer, yük testi (load testing) raporlarını hazırlar, hatta hafta sonu kendi vaktiyle ufak bir proof-of-concept (PoC) geliştirip yönetimin önüne koyar.

Peki şirketin C-seviye yöneticileri veya direktörleri ne yapar?

Mühendisin yüzüne hafif bir küçümsemeyle bakarlar. "Furkan'cım (veya Ahmet'cim), bizim sistemimiz çok özel. Sen olayı biraz büyütüyorsun gibi geliyor bize. Şimdilik sunucunun RAM'ini biraz artıralım, bakarız." derler. Konu kapatılır, raporlar çekmecelere kaldırılır.

Aradan dört ay geçer. Sistem bir kampanya gününde çöker. Şirket yüz binlerce liralık ciro kaybeder. Yönetim panikler ve "küresel vizyon" gereği Londra veya Frankfurt merkezli ünlü bir yönetim ve teknoloji danışmanlık firmasını (veya yerel bir "büyük dörtlü" danışmanlık şirketini) devreye sokar.

Şirkete günlük ücreti 3.000 Euro olan takım elbiseli üç genç danışman gelir. İki hafta boyunca şirkette toplantılar yaparlar, mühendislerle konuşurlar, kahvelerini yudumlarlar.

Ve üçüncü haftanın sonunda yönetim kuruluna 60 sayfalık, pastel tonlarla bezenmiş, büyüleyici bir sunum dosyası sunarlar:

"Executive Summary: Database Bottleneck & Architectural Modernization Roadmap."

Slaytın ana önerisine bakarsınız: "Transactional veritabanındaki yükü azaltmak için read-replica mimarisine geçilmeli ve oturum/önbellek yönetimi izole bir Redis Cluster üzerine taşınmalıdır."

Yönetim kurulu ayağa fırlar, gözleri yaşarmışçasına alkışlar: "İşte vizyon! İşte stratejik akıl! Adamlar tam bir dünya devi, sorunun kök nedenini tek raporda çözdüler!"

Danışmanlık şirketine yüz binlerce Euro fatura ödenir. Masanın köşesinde oturan ve aynı şeyi dört aydır yalvarırcasına anlatan yerli mühendis ise, hissettiği mesleki hakaret ve yabancılaşmayla sadece çayını yudumlar.

Tıptaki "Dışarıdan Hoca Çağırma" Fiyaskosu

Bu tablonun acil servisteki ve klinik tıp dünyasındaki karşılığı tam bir trajikomedidir.

Yoğun bakımda veya acil serviste günlerdir nöbet tutan kıdemli bir asistan hekim ve servis başhemşiresi düşünün. Yatan hastanın başında 24 saat nefes almaktadırlar. Asistan hekim vizitte hocaya veya başhekime şöyle der:

"Hocam, bu hastanın laboratuvar değerlerinde prokalsitonin yükseliyor, idrar çıkışı azaldı ve periferik dolaşımı bozuluyor. Başladığımız antibiyotiğe direnç gelişti; hastayı sepsis kliniğine sokuyoruz. Derhal geniş spektrumlu karbapenem grubuna geçmeli ve santral venöz kateter açarak sıvı resüsitasyonunu artırmalıyız."

Başhekim asistanı dinlemez: "Sen daha kıdemsizsin, kitaplardaki her şeyi ezbere uygulama. Mevcut tedaviye devam edin."

İki gün sonra hasta septik şoka girer. Hasta yakınları hastaneyi ayağa kaldırır. Başhekimlik panikle şehir dışındaki ünlü bir özel üniversiteden "konsültan profesör" çağırır. Profesör gelir, hastanın başında iki dakika stetoskop dinler, tahlil kağıdına 30 saniye bakar ve reçeteye yazar: "Karbapenem başlansın, santral hat açılsın."

Başhekim profesörün elini iki eliyle sıkar: "Hocam ayağınıza sağlık, hastanın hayatını kurtardınız!"

Oysa o hayatı iki gün önce kurtaracak olan bilgi, zaten o servisteki asistanın beynindeydi. Faturayı ise iki gün boyunca acı çeken hasta ve aşağılanan asistan ödemiştir.

Neden Kendi İnsanımıza Güvenmiyoruz?

Bu kurumsal hastalığın kökeninde derin bir aşağılık kompleksi ve yerel liyakatsizlik yatar.

Yabancı Hayranlığı ve Etiket Fetişizmi: Türkiye'deki pek çok karar verici için bilginin değeri, bilginin doğruluğunda değil; bilginin kim tarafından ve hangi aksanla sunulduğundadır. Kendi bordrosunda 60 bin TL'ye çalışan mühendisin sözü "bedava" olduğu için değersizdir. Ancak dışarıdan gelen bir danışmana saatliği 500 Dolar ödendiğinde, ödenen para bilginin değerine dair sahte bir garanti üretir.
Sorumluluktan Kaçma Refleksi (Cover Your Ass - CYA): Yöneticinin içerideki mühendisi dinlememesinin en büyük sebebi korkudur. Eğer içerideki mühendisin dediğini yapıp başarısız olurlarsa, fatura yöneticiye kesilir: "Neden tecrübesiz bir personelin aklıyla iş yaptın?" Ama dünyaca ünlü bir danışmanlık firmasının raporunu uygulayıp batarlarsa, yönetici arkasına yaslanıp kendini savunabilir: "Biz dünyanın en büyük danışmanlık şirketiyle çalıştık, onların önerisiydi, bizim bir suçumuz yok."
Pahalı Slayt Büyücülüğü: Danışmanlık firmalarının uzmanlaştığı yegane alan mühendislik değil, algı yönetimidir. Mühendisin basit bir terminal ekranında veya beyaz tahtada gösterdiği yalın gerçeği; onlar grafiklerle, renk geçişleriyle ve havalı yönetim buzzword'leriyle paketleyip satarlar.

Sessiz İstifaların ve Beyin Göçünün Gizli Nedeni

Bir mühendis için maaşının düşüklüğü katlanılabilir bir zorluk olabilir; ancak fikrinin, emeğinin ve mesleki uzmanlığının yok sayılması katlanılamaz bir hakarettir.

Şirket içindeki mühendis bakar ki; gecesini gündüzüne katarak geliştirdiği çözümler dinlenmiyor ama aynı fikir dışarıdan bir yabancı tarafından söylendiğinde alkışlanıyor. O günden sonra o mühendisten artık inovasyon bekleyemezsiniz.

O mühendis "sessiz istifa" (quiet quitting) moduna geçer. Sadece verilen biletleri kapatır, hiçbir mimari tartışmaya girmez, hiçbir krizde inisiyatif almaz. Ve ilk fırsatta, kendi aklına ve yeteneğine saygı duyan küresel bir şirkete veya yurt dışındaki bir pozisyona geçerek bavulunu toplar.

Şirketler sonra toplantılarda dert yanar: "Bizim ekibin aidiyet duygusu yok, vizyoner mühendis bulamıyoruz."

Siz kendi mühendisinizi danışmanların stajyeri yerine koydunuz. Onun aklını dinlemek yerine dışarıya servet akıttınız. Ve şimdi aidiyet mi bekliyorsunuz?

Akıl Şirketin İçindedir

Gerçek liderlik, dışarıdan mucizevi reçeteler satın almak değil; kendi ekibinin içindeki saklı aklı, sahadan gelen fısıltıları dinleyebilme olgunluğudur.

Hiçbir dış danışman, sizin sisteminizi gecenin ikisinde nöbet tutan, o kodun her satırında parmak izi olan kendi mühendisinizden daha iyi tanıyamaz. Danışman gider, slaytları kalır; ama o sistem çöktüğünde sabaha kadar başında bekleyecek olan yine sizin hor gördüğünüz o yerel ekibinizdir.

Kendi mühendisine güvenmeyen bir yönetim; dışarıdan gelen süslü yalanlara servet ödemeye, kendi değerlerini ise başka ülkelere hediye etmeye mahkumdur.

ekip-psikolojisi

"İçerideki Elemanı Görmezden Gelip" Dışarıdan Danışman Almak: Yabancı Hayranlığı ve Yerel Ekip İhmali